Doorgaan naar hoofdcontent

Uiten

Ik word vaker gevraagd voor klusjes in de huizen van de bewoners. Kleine lekkages, deuren en nu ook een keukenblok vernieuwen. Emily of Andreas polsen of ik daar tijd voor heb en het werk ook aan kan. Gezien mijn ervaring als DIY (tenslotte ooit mijn eigen keuken, badkamer, muren, toiletten geplaatst) durf ik het wel aan. Bij het afronden van dit soort klussen, zijn verdiensten die ik ondervind heel groot. Eten en drinken delen is haast een gegeven maar dat zit er deze maand van vasten (Ramadan) niet in. Men laat wel met gebaar blijken dat ze erg dankbaar zijn.

Met al dit soort klussen blijft het erg vervelend dat ik regelmatig het gereedschap wat ik nodig heb niet meer kan vinden. Vaak genoeg wordt gereedschap gestolen. De ergernis die bij mij opgewekt wordt gaat gepaard met boosheid. En helaas laat ik dat zien aan de bewoners en vrijwilligers.
Gelukkig blijven ze nog steeds tijdens green street bij mij terug komen. Ze blijven praten over de klussen die moeten gebeuren, bedanken mij intens in het Arabisch of Farsi met tolk erbij en bieden aan om ook dingen op te pakken. De vrijwilligers blijven mij aanspreken en vragen nog meer over hoe ze iets kunnen opleveren. En sommige zijn hun ergernissen met mij gaan delen, die ze tot dan toe voor hun hebben gehouden en in zich zelf proberen te bestrijden. Ha en ik ben zelfs gevraagd om ergens in de stad uit te gaan.

Dit ter mijner heroverweging; Waar ik lange tijd dacht dat ik mij zelf 'niet moest laten kennen' en vooral snel in mijn hokje terugtrek, vraag ik mij nu af; is het niet triest wanneer je je niet laat kennen?

De groep is voor de komende 4 weken uitgebreid met een groot aantal vrijwilligers uit de VS. Bij green street  help ik hen in groepjes van 3 met het gebruik van gereedschap en het ontwerpen en maken van meubeltjes. Wanneer ze eenmaal aan het werk zijn, kan ik weer terug naar mijn eigen klusjes. Af en toe kom ik polshoogte nemen. Inmiddels hebben ze  8 projecten afgerond. Je merkt aan alles dat zij een drive hebben  iets te doen wat bijdraagt aan leven van de vluchtelingen. Het is mooi om te zien dat ze trots uitstralen over hun hele lijf, en bewust raken, dat creĆ«ren met handen iets moois is.

Waar ik in mijn begintijd hier in Athene mij verbaasde en ook ergerde over alle "troep" wat gespoten is op elke paal, schutting, gevel, uitbouw, hek en rolluik, heb ik mij ingelaten in een toer / wandeling langs graffiti. Een collega van mij, heeft deze toer ontwikkeld.
Behalve dat ik uitkijk naar een van de zeldzame uitjes met mede vrijwilligers, ben ik ook benieuwd of mijn beeld veranderd over graffiti.

De aandacht tijdens de wandeling ging vooral uit naar stijlen, politieke boodschappen en verzet. Ook een aantal hele mooie kunstwerken gezien. Maar deze zijn even zo vaak in opdracht van een eigenaar van een pand gemaakt.
Ben ik nu om? Je moet goed zoeken op de vooral met tags bespoten muren. Ik zie vooral de cult rondom graffiti, en dat overschaduwd mijn blik op waardering van het resultaat. Een afspraak om niet over elkaars werk heen te spuiten (sanctioned) is aan de orde, uit respect voor andermans werk. Ook protesten moeten zichtbaar blijven om de zelfde reden.

Ik neem echter waar dat het respect niet verder gaat dan deze subcultuur. Het respect voor andermans werk, architecten, huisbezitters, historische gebouwen blijkt er niet te zijn
De term street art is in het leven geroepen. Voor mij lijkt het alsof het  een soort rechtvaardigen is van het vol spuiten van elk verticaal stukje steen. Nee ik ben niet om. Mijn blik blijft te vertroebeld om te zien wat mooi of wat te waarderen is. Misschien gaat het niet om het werk in deze tocht, maar om bewustwording van het bestaan van deze subcultuur.

Afgelopen dinsdag ben ik naar mijn nieuwe werkgever gegaan. Ik wilde kennis maken en de plek eens zien waar ik vanaf 16 juni ga wonen en werken. Ik heb Costas ontmoet en hij heeft mij rondgeleid en wij hebben gesproken over wat ik allemaal kan doen. Het zal iets meer zijn dan alleen maar boeren. Costas heeft wat vaardigheden kunnen na lezen, die hij heel graag wil inzetten. Samen hebben we die dag ook al wat werk verzet dus ik heb gelijk mijn spierballen kunnen gebruiken. Ook heb ik daar met alle vrijwilligers gesproken. Wat een geweldige sfeer hangt er en wat een rust! Ik kijk er naar uit.