Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Lek

Mijn hoofd is leeg. Dat zou ik als een zegen ontvangen. Hoewel, nu ik het zo schrijf verwar ik leeg met opgeruimd. Opgeruimd is niet perse leeg, maar leeg is wel opgeruimd?! Hoe dan ook, mijn inspiratie is weggespoeld en juist inspiratie is de brandstof om mij in gang te zetten en houden. Ik stek vast dat mijn intrinsieke idealen gevoed moet worden met extrinsieke inspiratie. Het is duidelijk dat dat uit mijn handen glipt. En niet alleen vanwege  de komst van Covid 19 die ons in haar greep houd. Mijn notities stapelen zich op maar leiden niet tot het om te zetten in iets tastbaars, iets leesbaars. En weet, dat ik mijn "ervaren" vast wil, nee moet leggen om bewust te blijven van wat ik voel en doe en er mijn waarde aan toe wil dichten. Derhalve weer een post. Het zijn een aantal signalen wat ervoor gezorgd heeft mij achter het toetsenbord te krijgen. Het feit dat Andrea weer aan het schrijven is geslagen en zelfs een post van haar is vertaald en gepubliceerd . Ik ben de con

Controle

Ik ben weer terug in PE en sta te springen voor mijn tweede toer Zuid-Afrika. Jannie heeft weer een kamer vrij waar ik mij wanneer nodig terug kan trekken. Dit gaat mij weer een huiselijk gevoel opleveren en gezelligheid. Bij terugkomst by Maranatha streetworkers trust, werd ik hartelijk welkom geheten door Hennie. De man die alles kan. Facilitair manager, IT-manager, Receptie en een verhalen verteller. Dr. Basson heeft mij uitgenodigd om het aanstaande weekeind naar Nieu-Bethesda te komen. Een locatie ruim 300 km landinwaarts waar Maranatha ook aanwezig is. Ik heb die invitatie met beide handen aangenomen. Mijn eerder gemaakte afspraken en werk voor dit weekeind heb ik afgezegd. Mentaal en praktisch gezien, heb ik nauwelijks wat voorbereid. Opgezocht op de kaart waar Nieu-Bethesda ligt en de website van Maranatha doorgelezen. Verder ben ik erg opgewonden over wat dit niet voorziene uitje mij gaat brengen. Pakken is snel gedaan. Tandenborstel, tandenpasta, schoon ondergoed, 2 T-shi

Werkelijkheid

De scholen zijn uit! De stranden van Humewood en Summerstrand worden overspoeld met feestvierende en braaiende (BBQ) dagjes mensen. Dat zal de komende maand ook zo blijven. Het vakantiegeld is uitgekeerd en dat gaat in de drank- en voedselpot. Voor mij is het werk opgehouden. Maranatha is leeggelopen. De kinderen, jongeren en ook een aantal volwassenen zijn naar familie. De temperatuur in PE loopt al op tot boven de 30 graden. Met een natuurlijke ventilator die nagenoeg elke dag aan staat is het aardig uit te houden. Een flinke zuid-oosten wind. Het is Januari 2020 en de zomervakantie is aangebroken in Zuid-Afrika. Mijn zomervakantie vier ik Nederland. Begrijp ik het concept zomervakantie wel? Ik ga de mijn bekende warmte die niet aan klimatologische veranderingen onderhevig is omarmen. Gezin, familie en vrienden. Op zoek naar zoveel mogelijk knuffels en hugs. Want zoveel mooie mensen als ik tegen kom in PE, genegenheid vind ik vooral hier in Nederland. Mijn standplaats is Rotterdam

Discretie

Het jaar is mij voorbij gesneld. Het bewust willen zijn van momenten glipt af en toe uit mijn handen. Een gevalletje van door de bomen het bos niet meer zien. Ik maak veel notities maar als ik niet de tijd neem om te schrijven, worden ook mijn notities onduidelijk. Ik mis vooral de emotionele lading in mijn notities. Er staan titels van muziek in mijn notities maar weet niet meer waarom. Kan slechts gissen dat ik mij melodramatische voelde. Ik kijk terug op het jaar 2019. Griekenland, vluchtelingen kamp Athene en boeren in Lagonisi. Mijn rekening geblokkeerd terug naar Nederland, Later bankpas geblokkeerd. Nu een kleine leef- en zorggemeenschap in PE. Mijn gedachten dwalen nog verder terug. Het moment waar mijn vandaag de dag, voor het eerst handen en voeten kreeg. Hieruit is mijn nieuwjaarsgroet gekomen welke ik als kaart naar enkele mensen heb gestuurd. Naar hen die niet weten waar ik rond hang. Verheugd over mijzelf dat ik nog niet vergrijsd en vastgeroest ben durf ik mij te l

Risicomijdend

Ik heb het nog goed in mijn hoofd zitten. Een safety briefing en de do's en de dont's de eerste dag na aankomst in PE. Tot op de dag van vandaag bewust van de risico's. Mensen die mij erop wijzen zullen er vast een reden voor hebben. Even een recap van de belangrijkste zaken die ik te horen kreeg toen. Er wordt een ontmoedigingsbeleid omtrent gemeenschap met iemand van de lokale bevolking gehanteerd. Ga niet mee in het overmatig alcohol gebruik met de locals. Je wordt een makkelijk slachtoffer. Ga zoveel mogelijk samen met andere mensen ergens naartoe. Loop niet te zwaaien met luxe. Draag geen rugzak. Wanneer je denkt dat je gevolgd wordt, duik een restaurant of winkel in en bel iemand die je kan komen ophalen. Zwaai overigens niet met je mobiel! Wandelen wordt afgeraden, en 's avonds helemaal niet doen. Wanneer je auto rijdt, de deuren van de auto altijd op slot en waardevolle spullen in de kofferbak doen. Pin alleen binnen en waar security aanwezig is(oranje hesj

Maranatha

Tijdens het schrijven van mijn vorige artikel Habitat had ik een gevoel van ongemak. Met het lezen van mijn notities en het herbeleven van mijn uitjes, werd ik mij ervan bewust dat het in schril contrast staat met Maranatha. Schril contrast is mijn perceptie. Het is wel het huis van en voor anderen. Een kleine gemeenschap waar een leven geleid wordt. Waar gewerkt en gewoond wordt en ze zijn daar niet voor niets. Het feit dat er mensen wonen is een gevolg van hun eerdere leefsituatie wat niet warm, goed, veilig en inspiratie vol geweest kan zijn. Welk woongevoel het oproept bij elk individu, wordt gespiegeld aan wat ooit was. Overduidelijk dat dat bij ieder anders is. Het zou dus zomaar kunnen dat het voor de bewoners juist een heerlijk huis en een geweldige woonomgeving is. Hoe dan ook, net als op alle andere plaatsen waar ik geweest ben, ook in Almere bij Kwintes, heb ik het gevoel dat ik mij wil verontschuldigen voor het rijke leven en het “goede” wonen dat ik geniet. Dat is miss

Habitat

Zelfstandig wonen, gastgezin en gedeelde woonruimtes is het woongedrag van een mij als rondreizende vrijwilliger. In Humewood, PE is het niet anders. Het appartement is groot en er wordt goed voor mij gezorgd. Misschien roep ik dat ook wel op :-) In dit bericht gaat het over mijn habitat. Wat het wonen hier wel wat anders maakt dan de andere plaatsen waar ik geweest ben is, dat het een huis van een Nederlandse is. Ik kan gewoon nederlands praten en dat zorgt wel voor een "thuis" gevoel. Mijn eerste indrukken (opgedaan in 2 weken) zijn prima en wat mijn gastvrouw extra heeft, zijn de vele idee├źn en initiatieven waar zij mee op de proppen komt. Samen laat zij mijn een sukje Zuid-Afrika ontdekken. En het valt niet te ontkennen, beiden kunnen van een hapje en een drankje kunnen genieten. Dat is toch wel een bindingsfactor. Ik bedoel maar, de eerste avond in PE zaten wij al aan een vis schotel. Elke morgen gooi ik de gordijnen open en heb zijwaarts uitzicht op de Indische Oceaan

First date

De engelse versie van firstdate is een van mijn favo tv programmas. Het hebben van een blind date. Ik kijk afleveringen op mijn tablet. Ik heb nu zelf een blinddate. Een blinddate met Zuid-Afrika, port Elizabeth. Later leerde ik dat het hier PE wordt genoemd. Op vrij kort termijn besloten om te gaan daten met Zuid-Afrika en vrij weinig voorbereiding eraan besteed. Ik vertrouw op de match die ik denk gevonden te hebben. Gepaard met de zenuwen, onzekerheid en ook opwinding ga ik op weg. Ik had al weer te lang rondgezworven in nederland. Zuid-Afrika, Port Elizabeth in een nieuw onderkomen. Het vertrek vanuit Nederland is stilletjes gegaan en ook nu geen hello goodbye presentator op schiphol. Een beetje door de "achterdeur" wegslopen bij Hum mijn broer. Ik verliet een leeg huis met rugzak naar station en een reis van 26 uur aangevangen. Via London en Johannesburg, 13000 kilometer verder in PE aangekomen. De nachtvlucht was niet comfortabel. Heb wat kunnen doezelen, maar slaap e

Ontheemd

18 Augustus. Na 2 dagen in Nederland nog een boost van energie opgedaan in de bergen in Zwitserland. Dicht bij de zon dus de interne zonnecollectoren vol open gezet en recharge maar. Frisse lucht, groen, koeien, rotsen, sneeuw, 50+ mannen en stilte. Noise canceling is hier niet nodig, tenzij je de stemmen wilt doen verstommen :) Hum, Cedric, Jacco en Ik hebben even de stoere mannen uitgehangen in de bergen. Spierpijn gewrichten pijn en vermoeidheid hebben we uit het woordenboek geschrapt. Die woorden bestaan niet meer. Na dag 3 hebben we de woorden toch weer in het woordenboek geschreven. Ik ben fully recharged om 2 maanden in Nederland thuis te zijn. Thuisgevoel is een plek waar ik mij geborgen voelt. Een plek waar mensen zijn waar ik van hou. Waar ik aan gewend ben. Veilig. Maar ook waar ik tot rust kan komen, mij terug kan trekken. Gewoon naar first date kan kijken zonder mij te verontschuldigen dat ik er naar kijk.Mijn eigen plek maar wat groter dan de toilet. Ben, mijn vroegere

Achtergelaten

Een hotelkamer in Almere 8:30 in de avond op zondag. Ik lig op mijn buik op bed met de laptop voor mij. Bedenken wat ik achtergelaten heb. Ik ben inmiddels vertrokken uit Griekenland. Werken en wonen in griekenland heeft een hele andere impact dan een vakantie van 2 weken aldaar. Ik ben opgegaan in Griekenland om te "culturen" en ik heb het ook mogen ervaren. Ik heb er voor een kleine periode deel uit van mogen maken. Schijnbaar ben ik erg noord europees, iets waar grieken een onderscheid in maken. Europa bestaat vooral uit het noorden en het zuiden. Dat is wat mij regelmatig werd voorgehouden. Ik heb in ieder geval mijn best moeten doen om het ritme van leven van de grieken te kunnen adopteren, de grieken te leren begrijpen en te voelen. De trots bij dit volk wat door de historie heen in alle mythes en legendes word voorgespiegeld, wordt niet als zodanig ervaren door mij. Ik zie het niet.  Ik zie eigenlijk vooral een vorm van verslagenheid, het niet meer kunnen opstaan